Την αθλητική του πορεία ολοκλήρωσε σε ηλικία 39 ετών ο Νάντο Ντε Κολό, αποχωρώντας από την ενεργό δράση ως πρωταθλητής Τουρκίας με τη φανέλα της Φενέρμπαχτσε. Ο Γάλλος άλλοτε σούπερ σταρ, πριν μετακομίσει εκ νέου στην Κωνσταντινούπολη, αγωνιζόταν στη Βιλερμπάν. Η αποχώρησή του από τον σύλλογο της Λιόν συνέπεσε με μια θεαματική αλλαγή επιπέδου για την ομάδα, η οποία συνοδεύτηκε από την κατακόρυφη αύξηση του προϋπολογισμού, ηχηρές μεταγραφικές προσθήκες και την είσοδο μιας επενδυτικής ομάδας που φαίνεται να αντιμετωπίζει με μεγάλη σοβαρότητα το συγκεκριμένο εγχείρημα.
Ο Ντε Κολό σχολίασε με μια δόση παραπόνου τις εξελίξεις αυτές, ξεκαθαρίζοντας σε συνέντευξή του πως, εάν γνώριζε εκ των προτέρων ότι η Βιλερμπάν θα άλλαζε στάτους εν μια νυκτί, ενδεχομένως να μην είχε αποσυρθεί και να είχε συνεχίσει την καριέρα του για να συμμετάσχει στη νέα εποχή του συλλόγου.
Αναλυτικά, ο Γάλλος παλαίμαχος άσος ανέφερε: «Θα μπορούσα να είχα συνεχίσει; Ναι. Σωματικά μπορούσα ακόμα. Και όσον αφορά όσα θα μπορούσα να προσφέρω εκτός παρκέ, φυσικά και μπορούσα. Όμως υπάρχει και η καθημερινότητα εκτός γηπέδου, η οποία είναι σημαντική. Στη Βιλερμπάν η ζωή ήταν πολύ καλή, τόσο λόγω των ανθρώπων του συλλόγου που γνώριζα, όσο και επειδή οι κόρες μου ασχολούνται με το τζούντο, το μπάσκετ και το καράτε. Ολόκληρη η οικογενειακή μας ζωή ήταν οργανωμένη γύρω από τις δραστηριότητές τους. Το να ξεκινούσαμε ξανά από την αρχή για ενάμιση χρόνο θα ήταν πολύ πιο δύσκολο. Στη Φενέρμπαχτσε, για παράδειγμα, το πρόγραμμά μας άλλαζε από τη μία μέρα στην άλλη. Αν το πρότζεκτ της Βιλερμπάν ήταν πιο ξεκάθαρο και πιο ελκυστικό, ίσως να συνέχιζα για ακόμη έναν ή δύο χρόμνια. Παρότι λέω ότι η οργάνωση στη Βιλερμπάν ήταν μερικές φορές περίπλοκη, υπήρχαν και εξαιρετικοί άνθρωποι που μας βοηθούσαν. Το πρόβλημα του συλλόγου είναι ότι όσοι έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν τα πράγματα, δεν κάνουν τη δουλειά που πρέπει. Έτσι έχουν τα πράγματα. Θα μπορούσα να είχα παίξει ξανά, ακόμη και στη Βαλένθια. Όμως τώρα θέλω απλώς να αφιερώσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου και στην οικογένειά μου».